Ik moet eerlijk zeggen, dat ik nog niet 100% overtuigd ben (vandaar ook nog onze twijfels), maar ik denk voorlopig dat adoptie volgens de Islam wel kan. Ik weet wel dat de Islam zegt dat je adoptiekinderen niet dezelfde rechten mag geven als je eigen kinderen, maar we hebben ook geen natuurlijke kinderen, dus dat is zeker geen probleem. Ik heb voorlopig even snel het volgende opgezocht, moest iemand andere bronnen hebben, mag die dat gerust laten weten.
Bron: Mukmin.com Vertaald door: Team Moslima Moslima.nl © 2003 alle rechten voorbehouden
Adoptie is één van de meest gangbare keuzes voor onvruchtbare stellen Velen zeggen te snel dat adoptie verboden (haraam) is in de Islam, terwijl het in feite realiteit is, dat God (de Almachtige, de Verhevene) in vele Koranverzen moslims oproept om voor de wezen te zorgen.
“Het is geen deugd, dat je jouw gezicht naar het Oosten of naar het Westen wendt, maar waarlijk deugd is in hem, die in God, de Laatste Dag, de engelen, de Boeken en de profeten gelooft en die van zijn vermogen geeft uit liefde voor Hem aan de verwanten, de wezen, de armen, de reiziger, de bedelaars en voor het vrijkopen van slaven en die het gebed onderhoudt en de Zakaat betaalt; verder in degenen, die hun belofte nakomen, wanneer zij een belofte doen en de geduldigen in armoede, in kwellingen en in oorlogstijd; dezen zijn het, die bewezen hebben, waarachtig te zijn en dezen zijn vromen”. Koran 2:177
“Zij vragen je, wat zij moeten besteden. Zeg hen: “Welke rijkdom je ook weggeeft, het moet zijn voor ouders, naaste verwanten, wezen, behoeftigen en reizigers. En welke weldaad je ook doet – God weet het goed”. Koran 2: 215“En aanbidt God en vereenzelvigt niets met Hem en bewijst vriendelijkheid aan ouders, verwanten, wezen, de behoeftigen en aan de buur, die een vreemdeling is en de buur die een bloedverwant is en aan de metgezel, de reiziger en aan degenen die onder uw macht zijn. Voorzeker, God heeft de pochers en de opscheppers niet lief”. 4:36
De profeet (vrede en zegeningen met hem) was zelf ook een wees. “Vond Hij u niet als wees, en beschermde u? En vond Hij u niet zoekende en leidde Hij u? En vond Hij u niet in armoede en verrijkte u? Daarom verdruk de wees niet” Koran 93:6-9Wat de Islam doet in geval van adoptie, alsook in andere gevallen, is het reguleren van de uitvoering en het corrigeren van wat er fout is. In geval van adoptie, in de tijd toen er geen beperkingen waren, ging het er bij het systeem van adoptie zo aan toe, zoals wij dat tegenwoordig kennen. Het kind neemt de identiteit aan van de adoptiefouders, alsof het zijn echte biologische ouders zijn. Alle rechten aannemend, gelijk aan het natuurlijke kind van het echtpaar. De namen van de kinderen worden veranderd in de naam van de adoptie-familie; erfrecht wordt vastgesteld net zoals in het geval van een natuurlijk kind en de banden met de echte (biologische) ouders en familie van het geadopteerde kind worden afgesneden. Hindernissen voor huwelijk (binnen de adoptie-familie) worden als vanzelfsprekend aangenomen en niet-verwanten lopen rond op een ontspannen wijze als waren zij wel verwant. Dit was het geval bij Zayd, de geadopteerde zoon van onze profeet Mohammed (vrede en zegeningen met hem). Zayd was gevangen genomen, als kind, tijdens een rooftocht, wat de gewoonte was voordat de Islam zijn intrede deed. Khadidija’s neef had hem bij haar gebracht, en toen ze Mohammed (vrede en zegeningen met hem) trouwde, gaf ze Zayd aan hem. Op een zeker moment vond Zayd’s echte familie uit waar hij was en zij gingen naar Mohammed (vrede en zegeningen met hem) toe, en zij eisten Zayd’s teruggave. (Onthoudt dat dit allemaal plaats vond in een tijd vóór profeetschap en voorschriften). Zayd kreeg de keuze en hij koos ervoor om bij Mohammed (vrede en zegeningen met hem) te blijven, hierna werd Zayd geadopteerd en werd bekent als Zayd ibn (zoon van) Mohammed. Zayd was één van de eerste die de Islam accepteerden. Mohammed (vrede en zegeningen met hem) arrangeerde een huwelijk tussen Zayd en Zaynab bint (dochter van) Djahsj, (zij was de nicht van de profeet). Dit was geen gelukkig huwelijk, want Zaynab behandelde Zayd alsof hij nog een slaaf was. Zayd kwam naar Mohammed (vrede en zegeningen met hem) om hierover meerder malen zijn ongeluk te uitten, maar Mohammed (vrede en zegeningen met hem) adviseerde hem om getrouwd te blijven. Toen openbaarde God het volgende: “……En Hij heeft niet jullie aangenomen zonen tot jullie (echte) zonen gemaakt. Dat zijn jullie woorden uit jullie monden. En God spreekt de Waarheid, en Hij leidt op de Weg. Roept hen met de namen van hun vaders, dat is rechtvaardiger bij God. En als jullie hun vaders niet kennen, dan zijn ze jullie broeders in de godsdienst en jullie beschermelingen………”. Koran 33:4-5
Het was na die openbaring, dat Zayd niet langer bekend stond als Zayd, zoon van Mohammed, maar dat hij zijn echte naam terug kreeg; Zayd, zoon van Harithah. Yusuf Al Qardawi zegt over bovenstaand vers het volgende: “……En Hij heeft niet jullie aangenomen zonen tot jullie (echte) zonen gemaakt. Dat zijn jullie woorden uit jullie monden”. Dit duidt aan dat de verklaring van adoptie slechts bestaat uit woorden die niet corresponderen met de objectieve realiteit. Een uitspraak verandert de werkelijkheid niet, verandert geen feiten of maken een vreemde tot familie of een geadopteerd persoon tot een echt kind. Slechts een mondelinge uitdrukking of wijze van spreken, kunnen het bloed van een man niet in de aderen laten stromen van een geadopteerde zoon, vaderlijke gevoelens oproepen in het hart van de man of kinderlijke gevoelens in het hart van de jongen. Noch genetische karaktertrekken, noch lichamelijke, geestelijke of psychologische kenmerken overbrengen. Toen kwam een grote stap, die niet alleen de taboes van de preïslamitische tijd doorbrak, maar ook de taboes van vandaag de dag. Toen God het volgende openbaarde: “En (gedenk) toen jij (O Mohammed) zei tot degene die door God begenadigd was en aan wie jij genade had gegeven: “Hou jouw echtgenote bij jou en vrees God”. Toen jij in je hart verborgen hield wat God openbaar wilde maken, en jij de mensen vreesde, terwijl God er meer recht op had dat jij Hem vreesde. Toen Zaid geen behoefte meer aan haar had, toen hebben Wij jou met haar gehuwd, zodat er voor de gelovigen geen belemmering zou bestaan met betrekking tot de (voormalige) vrouwen van hun aangenomen kinderen, waneer zij geen behoefte meer aan hen hebben. En het bevel van God wordt uitgevoerd”. Koran 33:37
Na deze openbaring werd het huwelijk tussen Mohammed (vrede en zegeningen met hem), en Zaynab voltrokken. De leiding van de profeet (vrede en zegeningen met hem) was weer vastgesteld voor het afschaffen van oude gewoonten. Vijanden van de islam hebben in het verleden en het heden gehamerd op dit verschilpunt in het leven van de profeet (vrede en zegeningen met hem), want zij volgen nog steeds de oude praktijken (van vóór de islam). Het is moeilijk voor deze mensen om te begrijpen hoe zo een huwelijk plaats kon vinden, binnen de (door deze mensen zelf, foutief) vastgestelde grenzen die in het echt niet bestaan. Een huwelijk tussen een vader en zijn zoon’s ex-vrouw is verboden in de islam echter, zijn geadopteerde zonen zijn geen echte zonen.
Men gaat zich nu af vragen hoe een geadopteerd kind in het gezin leeft. Gezien het feit dat het niet een echt kind is en dus de natuurlijke grenzen niet van toepassing zijn, zoals bijvoorbeeld het zich bedekken door vrouwen. Het is de gewoonte voor moslimvrouwen om zich te bedekken volgens de koranische voorschriften. Vrouwen bedekken zich tegenover iedereen behalve: “…. behalve aan haar echtgenoot of haar vader of de vader van haar echtgenoot, of haar zonen of de zonen van haar echtgenoot, of haar broers, of de zonen van haar broers, of de zonen van haar zusters of haar vrouwen, of haar slaven, of zulke mannelijke bedienden die geen geslachtsdrang hebben, of de jonge kinderen die van de naaktheid van een vrouw niets afweten”. Koran 24:31
Zodra een kind volwassenheid bereikt, bedekken vrouwelijke kinderen hun lichamen zoals voorgeschreven in de Koran ten overstaand van iedereen, behalve in de uitzonderingsgevallen zoals boven genoemd. Dus als een echtpaar een wees in hun huis brengt, zeg een jongentje, dan moet iedere volwassen vrouw in dat gezin, zodra hij volwassen wordt, zich bedekken voor hem. Want hij is niet Mahram (iemand met wie het huwelijk verboden is) en moet ook als zodanig behandelt worden. Geen enkele vrouw van het gezin kan alleen met hem zijn, zelfs niet de vrouw die hem heeft opgevoed. Als we adoptie bespreken met moslims, komen de gebruikelijke argumenten boven zoals, “dit zijn de moderne tijden, we hoeven ons niet te bedekken en hoeven niet zo streng te zijn over het opvoeden van wezen”. Islamitische normen veranderen niet met de tijd. God (de Almachtige, de Verhevene) heeft gesteld: “…. hij (de Koran) is slechts een Vermaning voor de werelden”. Koran12:104De vraag rijst nu of er een manier is om deze formaliteiten te omzeilen? Het antwoordt is ja! God (de Almachtige, de Verhevene) heeft verzachtende omstandigheden gegeven om het zorgen voor een wees makkelijker te maken. Door middel van borstvoeding wordt er tussen een kind en de vrouwelijke verzorgster een Mahram (iemand met wie het huwelijk verboden is) relatie gevormd, en tussen het kind en de directe familie van de vrouw, d.i. moeder, vader, broer, zuster, dochters en zonen. Wanneer een kind volledige borstvoeding heeft gehad bij de vrouw, terwijl hij/zij jonger is dan twee jaar, dan wordt er een mahram relatie gevormd. Van een onvruchtbaar echtpaar zou men automatisch aannemen dat omdat de vrouw niet zwanger is geworden, zij ook niet in staat is om melk te produceren voor borstvoeding. Dit is niet waar, de borsten van een vrouw kunnen gestimuleerd worden om melk te produceren. Hoe wonderlijk dat God (de Almachtige, de Verhevene) een vrouwenlichaam heeft geschapen dat fundamenteel op vraag melk kan produceren, met een beetje hulp natuurlijk. De daad van het borstvoeden van een kind onder de leeftijd van twee, vormt een mahram relatie dat een huwelijk verboden maakt en daardoor een ontspannen atmosfeer binnen het gezin creëert. Vrouwen kunnen zich onbedekt vertonen voor hun geadopteerde gezoogd kind. Zoals ook haar vrouwelijke natuurlijke kinderen en ook de andere geadopteerde (en gezoogde) kinderen.
Source: by Huda, about.com guide
The Prophet Muhammad (peace be upon him) once said that a person who cares for an orphaned child will be in Paradise with him, and motioned to show that they would be as close as two fingers of a single hand. An orphan himself, Muhammad paid special attention to the care of children. He himself adopted a former slave and raised him with the same care as if he were his own son.
However, the Qur’an gives specific rules about the legal relationship between a child and his/her adoptive family. The child’s biological family is never hidden; their ties to the child are never severed. The Qur’an specifically reminds adoptive parents that they are not the child’s biological parents:
“…Nor has He made your adopted sons your (biological) sons. Such is (only) your (manner of) speech by your mouths. But Allah tells (you) the Truth, and He shows the (right) Way. Call them by (the names of) their fathers; that is juster in the sight of Allah. But if you know not their father’s (names, call them) your brothers in faith, or your trustees. But there is no blame on you if you make a mistake therein. (What counts is) the intention of your hearts. And Allah is Oft-Returning, Most Merciful.” (Qur’an 33:4-5)
The guardian/child relationship has specific rules under Islamic law, which render the relationship a bit different than what is common adoption practice today. The Islamic term for what is commonly called adoption is kafala, which comes from a word that means “to feed.” In essence, it describes more of a foster-parent relationship. Some of the rules in Islam surrounding this relationship:
- An adopted child retains his or her own biological family name (surname) and does not change his or her name to match that of the adoptive family.
- An adopted child inherits from his or her biological parents, not automatically from the adoptive parents.
- When the child is grown, members of the adoptive family are not considered blood relatives, and are therefore not muhrim to him or her. “Muhrim” refers to a specific legal relationship that regulates marriage and other aspects of life. Essentially, members of the adoptive family would be permissible as possible marriage partners, and rules of modesty exist between the grown child and adoptive family members of the opposite sex.
- If the child is provided with property/wealth from the biological family, adoptive parents are commanded to take care and not intermingle that property/wealth with their own. They serve merely as trustees.
These Islamic rules emphasize to the adoptive family that they are not taking the place of the biological family — they are trustees and caretakers of someone else’s child. Their role is very clearly defined, but nevertheless very valued and important.
It is also important to note that in Islam, the extended family network is vast and very strong. It is rare for a child to be completely orphaned, without a single family member to care for him or her. Islam places a great emphasis on the ties of kinship — a completely abandoned child is practically unheard of. Islamic law would place an emphasis on locating a relative to care for the child, before allowing someone outside of the family, much less the community or country, to adopt and remove the child from his or her familial, cultural, and religious roots. This is especially important during times of war, famine, or economic crisis — when families may be temporarily uprooted or divided.
“Did He not find you an orphan and give you shelter? And He found you wandering, and He gave you guidance. And He found you in need, and made you independent. Therefore, treat not the orphan with harshness, nor drive away a petitioner (unheard). But the bounty of the Lord – rehearse and proclaim!” (Qur’an 93:6-11)
). Ook het besef dat ik nooit zwanger zou zijn, heb ik toen echt moeten verwerken. Dat is gelukt. Nu merk ik dat ik steeds beter kan relativeren, maar ik blijf wel realistisch en dat zorgt er natuurlijk voor dat het af en toe nog eens moeilijk is.
maar het voelt echt zo. Het heeft me heel erg geholpen nog meer mijn aandoening te aanvaarden, kortom alles te aanvaarden, en dankbaar te zijn.
Je voelt het meestal pas als het te laat is, he. Maar niks meer doen is ook niet goed, dan ga je pas heel snel achteruit. Dus ik moet steeds balanceren en de juiste weg vinden tussen te veel en te weinig. En dat is heel moeilijk omdat ik precies ook betere en mindere perioden heb. Mijn conditie hangt ook van veel factoren af, dat is bij iedereen zo: heb ik goed geslapen, wat heb ik gisteren gedaan. Je kan dat onmogelijk bijhouden. En het is zo snel te veel.
